Czarna Wdowa

Czarna Wdowa nie żałuje. Ona po prostu wie, co robi.

Piołun otwiera wszystko — gorzki, ziołowy, ostry jak wspomnienie, którego się nie chce, a które wraca. Tymianek iskrzy obok, suchy i dziki, prosto z kamienistego urwiska, gdzie nic słabego nie przeżyje. Wrotyc wchodzi cicho, ale zostaje — cierpki, dawny, jak zioła suszone w oknie domu, w którym działy się rzeczy. Lawenda koi — ale tu nie ma w niej spokoju, tylko cisza przed czymś. A melisa zamyka wszystko łagodnie, cytrynowo, niemal niewinnie.

Niewinnie. Ale tylko z pozoru.