Nosferatu

Nosferatu nie rzuca cienia. On jest cieniem.

Bergamotka otwiera go ostro i zimno — jak oddech nocy, który czujesz na karku, zanim zdążysz się odwrócić. Geranium miga chwilę, różowo i niepokojąco, jak kwiat rosnący na grobie. Potem wchodzi skóra — sucha, stara, nieludzka. Drzewo tekowe i kaszmirowe budują coś ciemnego i masywnego, jak gotycka katedra od środka. A opium zamyka wszystko — gęste, odurzące, nieodwracalne.

Dla tych, którzy nie boją się ciemności. Bo sami nią są.