Płacz Lucyfera

Lucyfer nie płacze ze słabości. Płacze, bo pamięta, jak było przed.

Deszczowy dzień otwiera wszystko — zimny, szary, mokry asfalt i powietrze, które smakuje jak coś utraconego. Jest w tym nostalgia bez nazwy, tęsknota za czymś, czego się nigdy nie miało albo miało się zbyt krótko. A potem drzewo sandałowe — ciepłe, głębokie, niemal ludzkie w swojej miękkości. Jak ręka wyciągnięta w ciemności. Jak ostatnia rzecz, której się trzymasz, gdy wszystko inne odpada.

Dla tych, którzy wiedzą, że najpiękniejszy smutek ma w sobie coś świętego.