Upadły Anioł

Był aniołem, zanim nauczył się upadać.

Niebieski księżyc świeci raz na jakiś czas — rzadko, niepewnie, jakby sam nie wiedział, czy ma prawo rozświetlać niebo. Takim właśnie chłodem otwiera się ten zapach: bladym, odległym blaskiem czegoś, co istnieje na granicy snu i rzeczywistości. Głęboki, surowy, bezkompromisowy — stworzony dla mężczyzny, który nie boi się ciemności w sobie. A potem przychodzi deszcz — nie ten łagodny, letni — lecz ten nocny, który uderza w bruk i pachnie ziemią, mokrym kamieniem i wszystkim, czego nie można cofnąć.

Upadły Anioł. Bo najbardziej intensywnie pachnie ten, kto stracił najwięcej.