Cmentarny

Cmentarny nie straszy. On przypomina.

Lawenda opada najpierw — spokojna, cicha, jak modlitwa odmawiana bez wiary, ale z przyzwyczajenia. Róża rozkwita powoli, ciemnoczerwona, taka jaką zostawia się między nagrobkami, gdy nikt nie patrzy. Black opium wchodzi nagle i pewnie — zmysłowe, głębokie, zbyt żywe jak na to miejsce. A paczula osiada na samym końcu, gęsta i ziemista, jak zapach gleby po pierwszym jesiennym deszczu.

Dla tych, którzy przychodzą na cmentarz nie po to, żeby płakać. Żeby poczuć, że żyją.