Kościelne

Kościelne nie pyta o wiarę. Ono ją przypomina.

Mirra otwiera się starożytnie i gorzko — jak żywica, która pamięta więcej niż ty. Kadzidło unosi się zaraz za nią, dymne i sakralne, jak modlitwa w pustym kościele o świcie, kiedy jeszcze nikt nie przyszedł. Black opium wchodzi nagle i zmysłowo — nieoczekiwane w tym miejscu, nieodpowiednie, i właśnie dlatego nieodparte. A paczula osiada na samym końcu, ciemna i ziemista, jak kamienne posadzki, które widziały wszystko.

Dla tych, którzy klękają — ale nie przed Bogiem.