Wampirzy

Wampir nie pyta o pozwolenie. Wampir zaprasza — i to ty przychodzisz.

Lilia otwiera się chłodna i blada jak księżyc nad cmentarzem — delikatna, zwodnicza, pozornie niewinna. Potem róża, ciemnoczerwona, niemal czarna, taka jaką składa się na grobach, których nikt nie odwiedza za dnia. Lawenda kołysze — słodko, sennie, jak zaklęcie szeptane do ucha o północy. Black opium uderza nagle, zmysłowo, nieodwracalnie. A paczula zostaje. Długo. Jak wspomnienie kogoś, kogo nie powinieneś był spotkać.

Wampirzy. Bo najpiękniejsze rzeczy piją krew powoli.